معرفی کتاب: کتاب رمانی است کودکانه و روایتگر زندگی دختری به نام ” نوشین، او هشت سال دارد و به همراه پدر، مادر و خواهر کوچکش و همچنین مادربزرگش زندگی می کند. مادر بزرگ یک پیرزن شمالی است که بعد از فوت همسرش به بیماری آلزایمر دچار شده است و بر روی برخی از رفتارهایش کنترل ندارد. نگه داری از زنی مانند او برای خانواده سختی های بسیاری دارد. پدر و مادر هر دو شاغل هستند. اما توان استخدام یک پرستار برای مادربزرگ را ندارند، بنابراین مجبور هستند زمانی که خانه را ترک می کنند، پای مادربزرگ را به مبل یا وسیله ی دیگری ببندند. همین مسئله باعث ایجاد زخم هایی بر روی پای مادربزرگ شده است. نوشین علاقه بسیاری به مادربزرگ دارد و نمی تواند رنج او را تحمل کند. این علاقه از طرف مادربزرگ نیز وجود دارد اما گاهی نوشین را با دیگران اشتباه می گیرد، گاهی فکر می کند که نوشین مادرش است و گاهی نوه اش. روزی نوشین تصمیم می گیرد که به نگه داری از مادربزرگ بپردازد و مادرِ مادر بزرگ شود اما این مسئله سختی های بسیاری دارد و او از آن ها آگاه نیست…کتاب اندازه کوچک و صفحات کمی دارد. اما برخی از جنبه های زندگی ساده یک خانواده متوسط را به خوبی به تصویر کشیده است.

گزیده ای ازکتاب: مامان‌بزرگ ایستاد. پایش خون می‌آمد. روی فرش، خونی شده بود. بعد یکهو صدای عق زدن آمد. روی فرش پر از بستنی و میوه شد. بوی بد، بعد از عق زدن می‌آمد. بعد هم بوی جیش آمد. خودم هم عق زدم. مامان‌بزرگ جلو آمد. بوی بدی می‌داد. همان‌جا میان آنها نشستم و گریه کردم. مامان‌بزرگ هم نشست کنارم و زد زیر گریه. دلم می‌خواست مامان و بابا و نورا زودتر بیایند. می‌دانستم که دعوایم می‌کنند. یک بوی خیلی بدتر آمد. نگاه که کردم دیدم جایی که مامان‌بزرگ نشسته زرد شده است. خیلی ترسیدم. گفتم: «مامان‌بزرگ بیا برویم حمام.» اما می‌دانستم که با این بوهای بد نمی‌توانم مامان‌بزرگ را حمام کنم. کار کارِ من نبود. فقط باید مامان خودش را می‌رساند.

نویسنده ی اصلی این اثر ” جلال الدین محمد بلخی ” ( مولانا ) است که سخنان و گفت و گو های صمیمانه خود با یارانش را در کتاب کامل و جامع ” فیه ما فیه ” نوشته است و این سخنان پس از مرگ وی گرد آوری و در دسترس همگان قرار گرفته است. حال محمد کاظم مزینانی به بازنویسی کتاب اصلی فیه ما فیه پرداخته و با زبانی بسیار ساده تر، دل نشین و متناسب با مخاطب نوجوان سخن می گوید. او باور های مولانا را به سادگی، گاه نرم و ملایم و گاه پرخاشگرانه بیان می کند. این کتاب از آرزو های مولانا و از خوبی های شعر هایش می گوید و گاهی ام آنچنان از شعر می گوید که گویی شعر گفتن بدترین کار دنیاست. همه و همه ی این ها ما را بیشتر با مولانای بزرگ آشنا می سازد ولی اگر کسی بخواهد مولانا را بهتر بشناسد باید به غزل ها و مثنوی هایش رو بیاورد که فیه ما فیه فقط یک گزیده ی ساده است تا اندکی از زیبایی های زندگی مولانا را با مخاطبین آشنا کند و پیش درآمدی برای روی آوری به مثنویات و تغزلات مولانا باشد. این کتاب با تصویر و نگارش خیره کننده و اسلامی ای که دارد به زیبایی متون جلوه ی بیشتری می دهد و با مقدمه ای بسیار پر محتوا از زندگی مولانا و مهاجرتش به ” قونیه ” و آشنایی او با ” عطار نیشابوری ” و ” شمس تبریزی ” سخن می گوید. کتاب با مرگ پدرش شروع می شود و با بیش از چهل داستان و سروده های مختلف مولانا که هر یک رازی را در خود دارد نوشته های کتاب را تکمیل می کند و ما را نسبت به آگاهی ساختن از زندگی مولانا، تشنه تر می سازد.

صحیح
شماره اشتباه
دسته بندی